Vahşi Kent Ormanı Romanı: Biçimselliğiyle, kurgusallığıyla, temalarıyla, metaforlarıyla, psikolojik çözümlemeleriyle, toplumsal yaraları deşme ve çırılçıplak bir şekilde deşifre etme cesaretiyle, törelerin darmadağın ettiği bireylerin savruluş hikâyeleriyle, hayatın ne kadar acımasız olabileceği gerçekliğiyle tam bir edebiyat şölenidir bana göre. Dışsal ve içsel hikâyeler iç içedir, bilinç akışı ile iç monolog anlatım teknikleri yan yanadır. Roman, akıcılığı ile okurun gırtlağına yapışırken aynı zamanda zihnin derin katmanlarına uğradıkça deşiyor onu.

Yazar, Ankara caddelerinin sosyal röntgenini betimlerken; Mardin'in feodal Emarını da kılcal damarlarına kadar çekiyor...

Ana karakter olan Cihangir çift kişiliklidir, bir var olandır bir de var sayılan yani bir nevi şizofren... Zorlu aşklar arenasıdır da Vahşi Kent Ormanı. Roman 'anı roman' şeklinde de kendini aşıyor. Gerçeklikle hiper gerçeklik veya gerçeküstücülük Marquez, Faulkner, Yaşar Kemal gibi bazen iç içedir, yan yanadır. Zaman, aşk, sevgi ve güven talana uğramıştır.

Mehmet A. Başkurt'un şu tespit ve çözümlemelerine bakar mısınız?

- Sanat; zamanın ahtapotudur, her zamanda yaşayabilmeyi başaran canlı bir organizmadır, zamanın hikâyesidir sanat.
- Yazmak; arınmaktı, tanrının gözü olmaktı.
- Kapitalizm: sosyoekonomik bir açık olduğu kadar insanda iyiyi ve kötüyü birbirinden ayıran bir çözeltidir. Zenginler gerçekçi, fakirler hayalcidir.
- Toplum ve geleneklerin yüzü babamın yüzü gibiydi ve hepsi annemi dövüyordu.