Kilise duvarının üzerindeki el izlerini görebilen bir yazar Özge Kılıçoğlu. Ay’da yürür gibi, ayakları yere değmeden tüy uçuşuyla geziniyor geçmişin an’ları üzerinde. Öykünün ana yollarında gezinmek yerine, kılcal damarlara benzeyen ara yollarına sapan tutumuyla yazar, öykücülüğümüze ilk kitabıyla güçlü bir giriş yapıyor. Koca bir boşluğa benzeyen evrene hepimizin cebimizden çekilmesi, çağımızın bitimsiz bir baş dönmesiyle süre giden devinimi, duvarların, içinden ve dışından çekilmek suretiyle genişlemesi ama yok olmaması… Özge Kılıçoğlu bunları anlatmıyor okura, adeta saçından, kolundan tutup çekiyor anaforun dibine.