Halit Ziya’nın hikâyelerinde kullandığı renk sembolizminin, Erich Fromm’un kategorize ettiği forma büyük ölçüde uyduğunu söyleyebiliriz. Uşaklıgil evrensel, geleneksel ve rastlantısal renk sembollerine özellikle hikâye kişilerinin saç, ten, giysi, duygu ve hayal dünyalarını anlatırken başvurur. Mekân tasvirlerinde geleneksel, bazen de bireysel tecrübesine ve psikolojisine dayanan rastlantısal sembol göstergeleri ortaya koyar. Bu sembol uygulamasını hikâye kurgusunun cerayan ettiği ortamı, kişilerin sosyal sınıfını, fiziki durumlarını ve ruhi yönlerini aktarırken de kullanır. Böylece renklerin diliyle üslubunu biçimlendirir.