"Manzaranın zamanından kastedilen, manzaranın özgül bir düşünme nesnesi olarak kendini kabul ettirdiği zamandır. Bu düşünme nesnesi, bahçe düzenlemesi hakkında münakaşalardan, antik Yunan tarzı tapınaklarla süslenmiş parkları ya da iddiasız orman patikalarını konu alan tasvirlerden, ıssız göllere ve dağlara yapılan seyahatlerin hikâyelerinden, mitolojik ya da rustik resimler hakkındaki rivayetlerden geçerek kurulmuş ve yerleşmiştir. Dolayısıyla bu kitap da bütün bu hikâyelerin ve münakaşaların somut kıvrımlarını takip edecek. Şu var ki böylelikle gözleri mest eden ya da ruhu yükselten türden manzaralara yönelik bir gusto oluşmakla kalmamış, duyumsanabilir çeşitliliğin deneyimlenmesinde yeni bir biçim meydana gelerek algılama kipleri ve düşünme nesnelerinin halihazırdaki diziliminde değişiklik yaratmıştır. Manzaranın zamanı, güzelliğin ölçütünün ve hatta sanat sözcüğünün anlamının, düzenlenmiş bahçelerin ahenkliliği kadar vahşi doğanın ahenksizliği tarafından da altüst edildiği zamandır. Bu altüst oluş temel nitelikte bir mefhum olan doğanın hem genel kullanımdaki hem de felsefi düşünüşteki anlamını etkileyen bir başka altüst oluşu beraberinde getirir. Şu da var ki doğadan söz ettiniz mi, onun yasalarına itaat ettiği varsayılan toplumdan da söz etmeniz kaçınılmazdır. Ve manzaranın zamanı, aynı zamanda, mutlu toplum örgütlenmesinin mecazlarını tarlaların, ormanların ya da akan suların ahenginden ödünç aldığı zamandır."