Bir zamanlar, bulutların ardında ışıkla örülü bir krallık varmış. O krallığın en sessiz meleği Elarith, gökyüzündeki incileri korumakla görevliymiş. Bu inciler, insanların kalplerinden dökülen saf duygulardan doğar, göğe yükselip yıldızlara dönüşürmüş.

Bir gece, fırtına göğü yırtmış ve inciler yeryüzüne dağılmış. Melekler ağlamış ama yalnızca Elarith, yeryüzüne inmeye cesaret etmiş. Kanatlarını söküp rüzgâra bırakmış; her bir tüyü bir inciye, her bir gözyaşı bir ışığa dönüşmüş.

İnsanlar sabah uyandıklarında, deniz kıyısında parlayan bir kolye bulmuşlar, içinde gökyüzü kadar saf inci taşları varmış. O kolyeye Elarith’in adı verilmiş.

Derler ki bu kolyeyi takan herkes, meleklerin dokunuşunu kalbinde hissedermiş; ışık, zarafet ve iç huzuru onunla birlikte taşırmış.