İnsan garip ve kimsesiz geldiğini düşündüğü bu dünyada çoğu vakit kendisiyle vedalaşır. Yaşadığı hayatta ise yüreği ve aklı arasında kalan insanoğlu genellikle “veda” ile “vefa” duyguları arasında yol alır. Yaşadığı hayatın geçmiş zamandaki muhase-besini zihninde kuranlar, geleceğin hesabını ise yalnızlığa yürüdüğü vakit yapar.

İşte tam da bu noktada hayat bizlerin ruhunu her geçen gün biraz daha yorarken, bu denli derin olan yalnızlığın içinde kendi dünyamızın bugünü ve yarınıyla yüzleşmeye bir kez daha hazır mıyız?