Çocuklar, kendilerine söyleneni ya da kendilerinden isteneni yapmaz; gördüklerini yapar. Ebeveynleri, öğretmenleri, geliştiği sosyal çevre kötülüğe bulaşmış bir çocuktan, iyi bir insan olması beklenemez. Akademik başarıdan başka başarı tanımayan ve akademik başarı dışında bir şey beklemeyen ruhsuz bir çevrede, sağlıklı nesiller yetişmesi mümkün değildir. İçinde bulunduğumuz çağ, insanlığın fetret devridir ve bu bunalım evresi, dünya savaşlarında kaybettiğimizden daha fazla insanın hayatına mâl olmaktadır.

Yakın ya da uzak bütün akranlarını rakip olarak tanıyan, yakın ya da uzak bütün büyükleriyle bağı kopmuş, iletişim becerilerini kaybetmiş ve kıymeti sadece akademik başarısıyla ölçülen bir nesil, mutlu olma ihtimali kalmamış bir nesildir.

Türk çocukları, içine itildikleri bu insanlık dışı durum karşısında savunmasız ve bunun da ötesinde yabancı müdahalelere karşı korumasız durumdadır.

Gerçekten yaşamış ve hiç tanımadıkları Türk çocukları için kendi ömürlerini feda etmiş gerçek Türk kahramanları yerine, soysuz ve köksüz toplumların fantastik karakterlerine maruz kalan çocuklar, öz saygılarını, öz güvenlerini, milli bilinçlerini, medeni cesaretlerini nasıl koruyabilirler?

Unutulan, hatırası yaşatılmayan, yok sayılan ve en kötüsü de uydurma karakterler kadar kıymet verilmeyen kutlu adamlar, gerçekten yaşamış sayılabilir mi? Daha da kötüsü, nankörlüğün bu türlüsü cezasız kalabilir mi?

Türk çocuklarına, kendi kahramanlarını, Türkçü dava adamlarını tanıtmak için yazdım.

Okuyunuz.