"O kız bu konağa gelin gelmeyecek baba," dedi Demir, sesi o kadar net ve gürdü ki, salonun duvarlarında yankılandı.
"Gelecek!" diye kükredi Cihan Ağa. "Senin rızan olsun ya da olmasın, o nikah kıyılacak!"
"Kıyılamaz!" diye gürledi Demir, babasının sesini bastırarak. Eliyle, salonun köşesinde, ne olduğundan habersiz, gözlerini kırpıştırarak onlara bakan Asya’yı işaret etti. "Çünkü benim zaten bir karım var! Ben evliyim! O köşede gördüğünüz kadın, Asya... Benim nikahlı karımdır!"
Salona öyle bir sessizlik çöktü ki, bir iğne yere düşse sesi bomba gibi patlardı. Yaman Hanoğlu bile şaşkınlıkla tek kaşını kaldırıp Demir'e, ardından da kenarda oturan Asya'ya baktı.
Fakat en büyük şoku yaşayan Asya'ydı.
Kızın gözleri fal taşı gibi açıldı. İşaret parmağını yavaşça kendi göğsüne doğru çevirdi, dudaklarından sessiz bir "Ben mi?" kelimesi döküldü. Şaşkınlıktan eliyle alnını tuttu. Gözlerini kıstı, beyni hata veren bir bilgisayar gibi donup kalmıştı. Ne? Evli mi? Kim? Ben mi? Ege'nin suratsız tamircisi, Mardin'in Ağası ile ben mi evliyim? Ne zaman evlendik biz ya? Asya, beyninin içinde dönen bu absürt sorularla boğuşurken, kalbi ağzında atıyordu. "Yok artık ebesinin nikahı..." diye mırıldandı kendi kendine, sesi çıkmıyordu.

(Zoraki Sevda Serisi 2)