"Bana dokunma..." diye fısıldadı Selvi, sesi titremesine rağmen çenesini dikleştirerek, sanki bu kelimeler onun son kalesiymiş gibi. "Zorla getirdiniz beni buraya. Bir mal gibi sattınız! Katilsiniz siz... Hayatımın katilisiniz! Umutlarımın, hayallerimin katilisiniz!" Sesi odada yankılanırken, içindeki tüm acıyı ve nefreti bu kelimelere dökmüştü.
Yaman’ın adımları yatağın ucunda, Selvi’nin hemen birkaç metre ötesinde durdu. Gözlerindeki o karanlık, dipsiz, hiçbir duygunun sızmasına izin vermeyen ifadeyle Selvi’ye yukarıdan baktı. Yüzünde ne bir arzu kırıntısı ne de bir şefkat emaresi vardı. Sadece buz gibi, katı bir gerçeklik yatıyordu. Karşısındaki kızın isyanı, onun için bir çocuğun öfke nöbetinden farksızdı.
"Senin o çocuk aklınla kurduğun, kağıt üzerinde kalan hayaller benim umurumda değil," dedi Yaman, sesi odanın soğuk duvarlarına çarpan sert ve acımasız bir rüzgar gibiydi. Her kelimesi, Selvi’nin yüreğine batan birer kıymık gibiydi. "Abin benim namusumu, kız kardeşimi, bu konağın onurunu çalıp giderken o hayallerini kendisi yaktı. Sen buraya benim karım olmaya, bir yuva kurmaya gelmedin. Sen buraya sadece ve sadece abinin o affedici olmayan günahını ödemeye geldin."

(Zoraki Sevda Serisi 1)