ESER: PUS VE KARANLIK
YAZAR: KEMAL LAÇİN
TÜR: YETİŞKİN EDEBİYATI
KİTAP AÇIKLAMASI;

Geceye PUS VE KARANLIK hakimdi. Orhan ve Lena’nın hali, avcı namlusunda göğsüne, saçma isabet eden bir kuşun kırılmış kanadı gibiydi. Ya da balıkçı oltasına takılan, son bir çırpınışla belki de kurtulurum ümidiyle hareket eden balığın hikayesi gibiydi. Kim bilir belki de idama giden bir gencin darağacına çıkan mahkum sessizliğinde kurtulabilmesi için bir mucizeye ihtiyacın olduğu zaman diliminin tam da ortasında bekleyen, acımasız dünyanın ruha bürünmüş haliydi.
   Çaresizlik, çaresizlik, çaresizlik ne kadar da acımasız bir kelime ve bir o kadar da insanı, insan olmaktan çıkaran bir durumun ta kendisi.
   Orhan duvar dibine çökmüş, başının ellerinin arasında tutarak çaresizliğin dip yaptığı o alev kapanının içinde düşünürken, Lena ise yanında oturarak onu teselli etmeye çalışıyordu. Elini Orhan’ın saçlarına uzattı. Sonra da “Kendini nasıl hissediyorsun?” diyerek saçlarını okşamaya başladı. Orhan ise Lena’ya döndü. Uykusuzluk ve yorgunluğun zirve yaptığı ruh hali ve kan çanağına dönmüş gözleriyle Lena’ya bakarak “Hiç bu kadar kötü hissetmemiştim” dedi.