"Beşin Yemini" Sisli Orman’ın kalbi, asırlık ağaçların gölgeleri altında nabız gibi atıyordu. Yosun kaplı dallar, rüzgârın fısıltılarıyla titriyor, gökyüzünü örten gri bulutlar arasında süzülen soluk ay ışığı, toprağa gümüşi bir örtü seriyordu. Bu orman, Kayıp Diyar’ın en eski ve en gizemli köşelerinden biriydi; ne haritalarda yeri vardı ne de cesur gezginlerin hikâyelerinde kolayca anılırdı. Efsaneler, burada zamanın kendi kurallarını yazdığını, kehanetlerin uykuya daldığını ve unutanların bile hatırlamaya mahkûm olduğunu söylüyordu. Ve bu gece, ormanın derinliklerinde, kadim bir harabe uyanıyordu. Harabe, yosunla kaplanmış taş sütunlardan ve çatlamış mermer basamaklardan oluşan bir tapınaktı; bir zamanlar görkemli, şimdi ise unutulmuş. Ortasında, kırık bir sunak duruyordu; üzerinde, parçalanmış bir taşın kalıntıları, hafif bir mavi ışıltıyla parlıyordu. Birlik Taşıydı bu, yüzlerce yıl önce beş kahramanın karanlık büyücü Melampus’u yenmek için bir araya geldiği kutsal emanet. Ama zafer, bedelsiz değildi. Taşın kırılması, diyarın büyüsünü zayıflatmış, ormanları solmuş, nehirler suskunlaşmıştı. Şimdi, gökyüzünde beliren kırmızı bir ay, yeni bir kehanetin habercisiydi: “Beş yürek birleştiğinde, karanlığın zincirleri kırılacak.” O gece, beş yabancı, farklı yolların sonundaki bu harabede kesişti. Kader miydi, tesadüf mü, yoksa başka bir şey mi, kimse bilmiyordu. Ama hepsinin gözlerinde, geçmişin gölgeleri ve geleceğin belirsizliği dans ediyordu. Odin, kuzeyin buzlu dağlarından gelen uzun boylu, geniş omuzlu bir savaşçıydı. Zırhı, sayısız savaşın izlerini taşıyor, kılıcının kabzasında ise ailesinin arması soluk bir hatıra gibi duruyordu. Yüzündeki derin yara izi, on yıl önceki o korkunç geceyi hatırlatıyordu; köyünü yakan alevler, çığlıkların yankısı ve kurtaramadığı annesinin son bakışı. Odin, intikam yeminiyle yaşıyordu, ama bu harabeye onu getiren ne intikamdı ne de hazine. Bir rüya, her gece aynı rüya: Parlayan bir taş ve beş gölge. Adımlarını tapınağa yönelten bu rüya, ona hem umut hem de huzursuzluk veriyordu. Sessizce, sunağa yaklaştı, eldivenli eli kılıcının kabzasında, gözleri çevreyi tarıyordu.