Bu kitap, hayattan koparılan tüm kadınlara ithaf edilmiştir. İsimleri unutulmasın diye! Her gün bir isim daha düşüyor haber bültenlerine. Bir fotoğraf! Bir yaş! Bir “şüpheli ölüm”! Bir “kıskançlık krizi”! Bir “barışmak istemedi” cümlesi... Ve ardından sessizlik! Elif o sessizliği duydu. Karanlık bir gecede yükselen bir çığlık, sadece bir sokaktan değil, bu ülkeden yükseliyordu! Polis dosyaları kapanabilir. Manşetler değişebilir. Ama çığlıklar kaybolmaz! Bir kadın kaybolduğunda, geriye sadece bir soru kalır: Onu gerçekten kim koruyamadı? Elif gerçeğin izini sürdükçe, bir cinayetin yalnızca bir failden ibaret olmadığını fark eder. Suskun komşular, görmezden gelen sistem, “aile meselesi” diyenler… Ve en tehlikelisi: alışılmış korku. Bu roman bir katili anlatmıyor sadece. Bir düzeni anlatıyor. Bir korkuyu. Bir suskunluğu. Ve şunu soruyor: Bir çığlık kaç kere duyulmazsa yok sayılır?