Anadolu'da korunma, korkuyla değil; insanın kutunu, evini ve karşılaşmalarını yerli yerinde tutmasıyla kurulurdu.

Tuz neden eşiğe serpilirdi? Demir neden cepte taşınırdı? Eşik neden yalnızca kapının altı değildi?

Emrah Geben bu kitapta, bir avluda elden gördüğü bilgiyi yılların araştırmasıyla yan yana koyuyor ve dağınık sanılan uygulamaları bir düzene bağlıyor: her nesnenin bir işi, her işin bir yeri, her sınırın bir adabı var. Kimi nesne bakışı alır, kimi sınırı tutar, kimi yükü taşır, kimi sözü bağlar — bu ayrımı bir kez gören el, bir daha şaşırmaz.

Kişi, ev ve karşılaşma: üç halka boyunca tuz hattının töresinden üzerlik tütsüsüne, az bilinen karaçalıdan güç yürüyüşüne, "nazar mı, iye mi?" ayrımından bir akşamlık Evin Dikilmesi törenine uzanan kitap, sona geldiğinde okuruna güne, eşiğe, suya ve ateşe söylenmiş seslenişlerle duvara asılacak bir korunma takvimi bırakıyor.

Hazır dua listesi arayana söyleyecek sözü az; büyüğünün neden öyle yaptığını merak edene ise baştan sona. Kaynağı dipnotunda, ölçüsü içinde: bu kitap korku satmaz, hekimin yerine geçmez — geleneğin kendisi de geçirmez.

Korunmayı herkes bilir. Nedenini bu kitap anlatır.

61 sayfa · Dijital PDF (takvim ekiyle) · Anında teslim · Güncellemeler alıcılara ücretsiz