Her yol bir adımla değil, bir soruyla başlar.

İnsan çoğu zaman cevabı bulmaya gelir; oysa asıl bulunması gereken sorudur. Doğru soru sorulduğunda yol kendini gösterir — bu tek oturum, o soru içindir.

Önce oturur, konuşuruz: neyi soruyorsunuz, ne zamandır taşıyorsunuz? Sonra davul girer. Davul, insanlığın en eski bineğidir — yerinizden kımıldamadan yol aldırır. Ritim sabit durur ki siz serbest kalasınız: gözler kapanır, beden odada kalır, siz çıkarsınız.

Ne göreceğinizi söyleyemem. Kimi bir hayvan görür, kimi bir manzara, kimi bir eşik; kimi hiçbir şey görmez ama bir şey bilir — çoğu zaman en derin yolculuk odur. Dönünce oturur, gördüğünüze birlikte bakarız: her sembolün bir coğrafyası var ve o coğrafya okunmayı bekler.

Doksan dakika: konuşma, yolculuk, bakış. Uzaksanız çevrimiçi, yakınsanız yüz yüze.

Tek oturum tek kapı açar — ev gezdirmez. Ama insanın hangi evde yaşadığını görmesi için bazen aralık bir kapı yeter.

Ağır bir dönemden geçiyorsanız önce hekim; gelenek de bunu böyle bilir, ben de.

Yazın; sorunuzla gelin. Sorunuz yoksa, onu da birlikte buluruz.