Bilinen yere harita ile gidilir; bilinmeyene ancak yürüyerek.

Ruh coğrafyasının haritası yok — olsaydı bu iş kitaptan öğrenilir, kimsenin kimseye ihtiyacı kalmazdı. Orada her yürüyen kendi izini açar. Benim işim size yol çizmek değil; siz yürürken ateşi tutmak. Davul bunun içindir: ritim sabit durur ki siz serbest kalasınız.

Bir ay sürer. Önce oturur, konuşuruz — eskiler yola çıkmadan hep bunu yapardı; nereye gidileceğini kimse bilmezdi ama kimin gittiğini herkes bilirdi. Sonra dört hafta, dört buluşma. Uzaksanız çevrimiçi, yakınsanız yüz yüze. Kiminle yol yürürüz; kiminle oturur, öğretiriz — kut nedir, sınır nerede, ocak nasıl tutulur. Çoğuyla ikisi birden. Her hafta bir öncekinin üstüne biner.

İnsan aramaya uzağa çıkar; bulduğu hep yanında getirdiğidir. Ben size sizde olmayan bir şey veremem — kimse veremez. Bu yolculuğun işi eklemek değil, örtüleni açmaktır: kuyuya su taşınmaz, kuyunun ağzı açılır.

Ne göreceğinizi söyleyemem. Kimi bir hayvan görür, kimi bir manzara; kimi hiçbir şey görmez ama bir şey bilir — çoğu zaman en derin yolculuk odur, çünkü göz kapanınca bakan kalır. Görülen boş değildir: her sembolün bir coğrafyası var — hangi dünyadan geldiği, neyin kapısı olduğu. Ben o coğrafyayı okurum; yol ilerledikçe okumayı size de öğretirim. Çünkü yolun sahibi, yolu yürüyendir — benim işim işaretleri çözmek, sizin işiniz yolu yürümek.

Bu yol herkese göre değil ve acelesi olana hiç değil. Ağır bir dönemden geçiyorsanız önce hekim — gelenek de bunu böyle bilir, ben de. Sağlam zemin, derin kuyunun şartıdır.

Ayda yedi kişiyle yürürüm. Her yolcu, ay boyunca ocağımda kendi ateşiyle yanar — sayıyı sınırlı tutmak, her ateşin harını korumaktır.

Yazın; önce oturur, konuşuruz.