Hepimiz, kendimizi, kendi çevremizde çok önemli hissederiz. En büyük dert benim, en büyük başarı benim, en çok ben üzülüyorum, en çok ben mutluyum… Yargılamıyorum, kanıksamıyorum. İnsan doğası gereği bencildir. Aslında şöyle bir büyük resme tepeden baksak anlayacağız ne kadar küçük olduğumuzu. Uzayın genişliğini aklımız alabilir mi? O çok büyük sandığımız dünya bile uzayın genişliğinde minicik kalmıyor mu zaten? Hepimiz uzayın derinliklerinde savrulan birer toz zerresi değil miyiz? Dünyevi dertleri bir kenara bırakıp da şu güzellik karşısında mest olsak sadece yetmez mi?
50x70 cm tuval üzerine akrilik boya çalışması