Gizli “evler”, sığınaklar, mağaralar inşa etmek ve gizlenme yerleri yaratmak, öylesine oynanan bir oyun değil sadece. Aynı zamanda “çocukların sağlıklı gelişimlerinin kökeninde yer alan evrensel bir dürtü” diyor bu davranış üzerinde uzun yıllardır çalışan Amerika’daki Antioch Üniversitesi’nden eğitimci David Sobel. Çocuklar hayatlarındaki tüm parçaların birbirine nasıl geçeceğini öğrenmek istiyor. Gördüğü manzaralar, yollar, mahalle, ev… Ve bunun içinde kendi yerlerinin ne olduğu öğrenmek istiyorlar. “Tıpkı bir yapboz gibi tüm parçaları bir araya getirmek istiyorlar” diyor Sobel. Çocuklar aynı zamanda ebeveynleri ve akrabaları tarafından tanımlanan bir “ben”den ayrı bir “ben” yaratmaya başlıyorlar. Dünyadaki kendi ayrı yerlerini arzu ediyorlar.

 

“Dışarıdaki kendilerine ait özel yer, çocukların içlerindeki özel yeri sembolize etmeye yarıyor. Bu onların kendi özel krizalitleri (tırtılın kendi çevresine ördüğü koza içindeki devinimsiz, kelebeğe ya da böceğe dönüşme evresindeki durumu)” diyor Sobel.

Onların bu özel anlarına eşlik eden Ahşap Oyun Evi'nin her bir yüzeyi farklı bir konseptte tasarlanmıştır (Meyve ve sebzeler, hayvanlar, uzay, eşyalar). Ahşap Oyun Evi kendine has tasarımıyla, çocukların nesneleri gruplandırmalarına, tanımalarına ve onları adlandırarak dil gelişimlerine katkı sağlamaktadır. Ayrıca içerisinden tutulan bir ışıkla çocukların nesne-gölge ilişkisi kurmalarına ve çeşitli gölge oyunları oynayabilmelerine olanak sağlar.