Hatice Nayır’ın ikinci şiir kitabı.

AH, ANNEM
“Anneme yazacağım her şiir
Eksik kalırdı, biliyordum”

Taş bir Mardin evinin avlusunda
Yankılanırken güvercin sesleri
Gençliği gün ışığından sızan
Bir kadın girdi içeri

Hüzün hüzün olalı
Böyle bir kahve gözde konaklamamıştı
Annem hiç yaşamadığı çocukluğunu
Acaba yüreğinin hangi odasında saklamıştı

Sevdası hâlâ içinde canlı
Hâlâ gönlü bahar, hâlâ heyecanlı
Hayat öyle çok acıtmıştı ki onu
Hiç mutlu olmadan gelmemeliydi sonu

Bir bahar akşamı rastlamıştı oysa aşka
Ve hiç gelmemişti bir daha o bahar
Ah, annem anlatsaydım anlar mıydın
Ben de hiç çiçeklenmedim bugüne kadar

Her seyrettiğim şiddet haberinde
Aklıma gelenleri bir bilsen
Keşke o minicik olduğum günlere dönüp
Gözyaşlarını öperek silebilsem

Ah, annem, bilirim ne söylesem, ne yazsam eksik
Yüreğim her dem tazedir sana
Sevgim bir ömür yanıbaşında
Sakın unutma.
#haticenayır