Hiç Sesli Bir Yer, zamanın doğrusal akmadığı, sesin güvenilir bir tanık olmaktan çıktığı bir evrende dolaşan öykülerden oluşuyor.

Bu kitapta kelebekler yalnızca doğayı değil, belleği temsil eder; fincanlar fala değil, insanlığın kadim çaresizliğine bakar; dil bir iletişim aracı değil, bir iktidar gövdesine dönüşür.

Şehriban Yaman, bu metinlerde karakterlerini konuşarak değil, susarak derinleştiriyor. Okur, bir sınıfta sıkışan zamanı, bir çerçevenin içinden bakan ölümü, bir damlanın içinde çoğalan insanlığı izlerken kendini de metnin içinde yakalıyor. Çünkü bu öyküler “ne oldu?”yu değil, “ne olduysa neden hâlâ içimizde yankılanıyor?” sorusunu soruyor.

Hiç Sesli Bir Yer; kaybın, tekrarın, suskunluğun ve hafızanın edebî bir haritası.
Burada hiçbir ses tamamen kaybolmaz.
Sadece biçim değiştirir.