"Yani…" dedi Azize, sesi fısıltıya yakın bir tona düşerek. "O mektuplar… Gerçek değil miydi?"
"Azize, şimdi buraya dikkat et," dedi Luna, sesi ne bir emir kadar sert ne de bir rica kadar yumuşaktı. Parmağıyla çizdiği çemberin içine hayali bir şey hapsediyormuş gibiydi. Ve işte o anda, Akın bu çemberin tam ortasındaydı. Gözleri hafifçe kısılmış, dudaklarından dökülen kelimeler sahneyi yeniden şekillendirdi.
"Buraya yeni taşındığımda, duvarlara yapışmış örümcek ağlarını ve börtü böcekleri temizliyordum," diye başladı Akın, sesi garip bir yankıyla uzuyordu. "O sırada sütundaki taş yere düştü. Sanırım sürekli çıkarılıp tekrar yerine konduğundan sıvalar aşınmış. Taşı yerine koyayım derken bu sayfaları fark ettim ve sakladım."
O anda her şey bir film karesi gibi durdu. Görüntü dondurulmuş, zamanın akışı kesilmişti. Azize, Luna’nın yüzüne baktı. Luna, sanki bir satranç tahtasında kazanan hamleyi yapmak üzereydi.