Şiir, yansımanın gerçeğidir. Şiir fotoğraf değildir, ama kendi fotoğrafını oluşturur. Bu da onun gerçeklik kazanmasıdır. Çünkü dil dediğimiz şey, hiçbir zaman yaşadığımız şeyi bütünüyle karşılayamaz. Sözcükler, yaşantının kendisi değil, onun birer imgesidir. Bu durumda şiir, gerçeği, gerçekliği içerir ama bunu yeniden kurgular. Şiir, tam bu noktada doğar. Olması gerekeni önerme isteğinden.
Bu yüzden şiir, ne tamamen bir açıklamadır ne de bütünüyle bir yanılsama, çünkü şiir, gerçeğin, gerçekliğin kendisi değil; bunları yeniden yaratmaya yönelik bir arayıştır. Zaten insanı şiire bağlayan şey de tam bu değil midir?