Çocukluktan yaşlılığa değin, bilgi için, bilinç için sonsuz hazinedir kitaplar. Kitabını bitirip son noktayı koymuş yazar, şair bilir o duyguyu, haliyle okuyup son noktaya ulaşmış kişi/ okur da bilir artık! Çünkü yazaralar yaratıp, üretip okuyacaklara sunduğu kitapla dokunmuş olur dünyaya, doğaya, insanlara... Okurluğun erdemi de kitaba dokunmuş olmakla anlaşılır. Sezgi, algı zenginliğidir dokunulmuş her eser, her kurgusal yapıt: Şiir, öykü, deneme, eleştiri, roman kitabı…
Kitabın yazılma atmosferi ile okurunca/ muhatabınca okunma atmosferi ayrı bir konu… Elbette çok konuşulan, çok yazılan ve eleştirmelerin, araştırıcıların yanı sıra psikoloji uzmanları tarafından ele alınmaktadır. Gelecekte de başat konu olacaktır diye varsayımda bulunmak abartı sayılmaz umarım! Çünkü okur kişinin kitaba dokunması ile okunmuş kitabın okuyana dokunması incelemekle yazmakla bitmez!
Kitaplara dokundukça, kitaplarla hayata dokundukça, kitap da kapağıyla, sayfalarıyla dokunur. Sonuç mu? Sonuçta, ışığıyla, esintisiyle insana, yani okuyana dokundukça, zamanın akıp gidişi daha net ama daha derinden sezilir. İnsan evladı yaşadığını kavrar, şiir, öykü, deneme, roman ile estetik kurgunun dostluğunu anlar. Daha ne olsun?

Yazı ile dokunmaya ve de okumaya devam diyelim öyleyse!