“İnsan toplumsal bir varlık… Bir aydınının içinde yaşadığı toplum mutsuzken ve toplum sorunlarla boğuşurken toplumun mutsuzluğunu ve sorunlarını kendine dert etmemesi düşünülemez. Bir aydının toplumsal duyarlılığa sahip olması lirizme sırtını dönmesini gerektirmez. Bizde eskiden beri edebi eserlerde toplumun sorunlarını ya da topluma özgü saptamaları dile getirirken son derece resmi, soğuk ve lirizmden arındırılmış bir dil ve üslup kullanmak âdet olmuştur. Oysa halk türkülerimizden biliriz ki en acı, en üzücü, en derinden yaralayan olaylar bile öyle lirik bir dil ve üslupla anlatılır ki bazen bu dilin ve üslubun lirizmi türküdeki acıyı ve kederi bile unutturur. Öyle acıklı halk hikayeleri vardır ki bu hikâyelerdeki lirizm hikâyede anlatılan acıya ve kedere merhem olur âdeta.”

Vasıf Turhan Kayacık Lirik Toplumcu şiirlerde toplumsal duyarlılığı lirik bir canlılıkla dile getirirken asla toplumsal duyarlılığı, lirizmin büyüsüne ve sevecenliğine kurban etmiyor. Tam tersi çok ciddi ve önemli konuları bile canlı, lirik ve edebi zevki coşturan bir dil ve üslupla da betimliyor. Sanatçının insanî coşkularından sıyrılmadan; ama toplumsal ve evrensel sorunları da geri planda bırakmadan derdini şiirsel bir dille, lirik bir üslupla anlatabilmesinin mümkün olduğunu gösteriyor. Toplumsal duyarlılık sahibi bir şair olarak hem kendi toplumunun hem de başka toplumların dertleriyle dertleniyor, hüzünleriyle hüzünleniyor. Ama insana özgü tüm duyarlılıkları ölçülü bir lirizmle harmanlayarak…  

Dr. Vahit Tane