1983 yılında Kehânet merkezi olan Mardin’de bütün zamanla-rın kâhini sevgili öğretmenim, rahmetli Horiepiskopos Rahip Kâhin Cebrail Allaf tarafından bana verilen sırların ilk harfindeki bulmacayı bulmuştum.
Artık ben de kendini bilen her canlı gibi sırların saklanması gerektiğine veya saklayan sessiz bir duaya sarılıp ehline okumaya kararlıydım.
Beynimin ve tutsak ettiğim yoğun enerji deposu olan egolarımın enerjisini pozitife çevirmekle yola çıktığımda, cami avlusundan taş döşemeli evimizin loş karanlık sokağını geçip sır yoluna ulaşmıştım…
Sen kuş olup uçabilir misin? Ya balık olabilir misin? 
Nemli bir manastır duvarları arasında, altın sırmalı siyah cüb-besi ve alnını açık tutan dinsel motiflerle süslü külahının altında bana bakıyordu. Anlattıklarının serinliğinde; hem uçmaya çalışırken, hem sonsuz maviliğin içinde küçücük ama büyük algılanımlarıyla balık olurken, öğretmenim Rahip Kâhin Cebrail Allaf’a hak verdim.
Kâhin olmak kolay değildi.
Öncelikle yeryüzü narsizminin yenildiği olgun benlikle, enerjiyi nerede toplayıp ve nasıl kullanmanın gerektiği bilincini, çan seslerine karışan ezanın içinde uyandığımda anlamıştım.
Sustu öğretmenim… Ben de sustum…