Kırık Otlar Çağı, bastığımız yerde ezilip unutulmuş ama hâlâ kök salmaya çalışan çocukların sesi. Bu kitap yalnızlığın, görünmezliğin ve ötelenmişliğin kuytularında filizlenen altı öyküden oluşuyor. Kahramanlar çoğunlukla çocuk; ancak taşıdıkları suskunluk, bilgelik bir ömürlük.

“Bir çocuğun odasında beliren tuhaf bir böcekle başlayan arkadaşlık, uykusuzluğa rüyalar dikerek terzilik eden yaşlı bir ustayla sürüyor. Geleceği gösteren terk edilmiş bir sınıf sırası, bir Anadolu köyünün bağrında korkuyla cesareti harmanlayan bir horoz, denizin ortasında bir kız çocuğunun tuttuğu umut feneri... Ve sonunda, buzulların gölgesinde sarsılan bir dostluk, sarsıcı bir son.”

Kırık Otlar Çağı, çocuk kalmış yanlarımızın dokunamadığı kırıklarla örülü. Her öykü, dışlanmış bir çocuğun iç sesi gibi otların arasından fısıldıyor: “Beni duyan var mı?”