“Ah Cennet ah! Dul karının yetim kızı Cennet! Bahtın olsaydı yetim olmazdın. Dükkânından alışveriş ederken emmi diye seslendiğin adamın karısı oluyorsun. Nerede senin davulun, zurnan? Allı, yeşilli, rengârenk duvağın; duvağın ortasındaki aynan… Hani nerede ‘kına davarı’n? Halaya durmuş genç kızların, güreş tutmuş pehlivanların… Nerede sana uğur getirecek kır atın? Yok mu senin çeyizin? Bu bir evlilik değil. Bir mezardan başka bir mezara yolculuk…” diye düşünerek nemli gözlerle, yavaş adımlarla hayatının en uzun yolculuğuna çıkmışçasına ilerledi Sülo’nun evine.
...

Ulgar Dağı'nın eteklerinde, ağıtların rüzgâra karıştığı bir Türkmen köyünde; evlat hasreti, yoksulluk, fedakârlık ve kader iç içe geçer. Güneş Bacı'nın bir ocağı tüttürmek uğruna yüreğini ateşe atışı, Cennet'in çocukluktan kadınlığa savrulan sessiz çığlığı ve bir felaketle sarsılan köyün ortak acısı... Bu öykü, unutulmaya yüz tutmuş bir coğrafyanın, geleneklerin ve insanların direncini anlatıyor.  Bazı ağıtlar, yalnız ölülerin ardından değil, yarım kalmış hayatların 
ardından da yakılır.