Şiiri tanımlayan ve okura açan temel öğe nesnedir. Şiir, çoğu zaman soyut olanı doğrudan söylemek yerine onu bir nesnenin varlığı üzerinden görünür kılar. Bu yüzden şiirde nesneye dönüşen her şey varoluşun eşsiz bir tanığıdır. Dizelere sinmiş ya da şiirin dışında kalmış her eşya, insanın dünyadaki izini sessizce taşır ve okura fısıldar.
Şiirin sayfalarında beliren bu iz, zamanın akışı içinde varoluşa bırakılmış küçük ama derin bir işarettir. Her şiir, yazıldığı anda bir mekânı, bir zamanı ve bir anlayışı içinde barındırır. Nesneler ise bu zamanın ve mekânın somut tanıkları olarak şiirin anlam katmanlarını kurar.
Şiirde asıl belirleyici olan, nesnenin dizeler içindeki yeridir. Çünkü şiir, eşyayı yalnızca betimlemek için değil, onun üzerinden insanın varoluşuna temas etmek için vardır. Nesne bu noktada salt bir eşya olmaktan çıkar; anlamın taşıyıcısı hâline gelir.
Nesne özneye evrildikçe şiirin kalıcılığı da artar. Şairin bakışıyla dönüşen eşya, artık yalnızca dış dünyanın bir parçası değildir; insanın iç dünyasını ve varoluşunu taşıyan bir dile dönüşür. Böylece şiir, nesne aracılığıyla hem zamanı kaydeder hem de insanın dünyadaki yerini görünür kılar.