O gece Miran uzun süre uyuyamadı. Penceresinin önüne oturmuş gökyüzünü izliyordu. Köy sessizleşmişti. Evlerin ışıkları birer birer sönmüş, yalnızca uzaklardaki birkaç ahır lambası kalmıştı. Ama Miran’ın aklında tek bir şey vardı. Gökyüzündeki o ışık. 
Deniz’in sesi hâlâ kulaklarında çınlıyordu. “Bu ışık biraz önce burada yoktu.” Belki sıradan bir yıldızdı. Belki gözlerinden kaçmıştı. Belki başka bir şeydi. İşte o son ihtimal, uyumasına engel oluyordu. Sabah olduğunda güneş çoktan yükselmişti. Miran normalden geç uyandı. Annesi gülerek başını salladı.