Hasta: Peyman. Teşhis: Sürgün. Tedavi: devam ediyor. Prognoz: belirsiz.
Babasının sesini hatırlamıyor — sadece öksürüğünü, sonra susuşunu. O günden beri acıyı okumayı biliyor, duymayı değil.
Üniversite, kaybedilen arkadaşlar. Çatışma bölgeleri, yargılamayan hayvanlar. Sonra sürgün: yabancı bir dilde yeniden doğmak.
Bir yaban hayvanları merkezinin çevresinde, kuralsız bir topluluk büyür — farklı dillerden, farklı kayıplardan insanlar. Ortak olan geçmişleri değil, taşıdıkları sessizlik.
(Belki de bu Peyman, bir başka hikâyede bir dağı arayan o veterinerdir. Sessizlik, adı taşıyan herkeste aynı ağırlıktadır.)
Sessizliğin Anatomisi, bir neşterle değil, bir tanıklıkla açılan yaraların romanı.