Bir dere vardı: Newala Hespist. Bir ateş, bir de kilam.
1700'lerin bir kış gecesi, o ateşin başında üç kardeş söz verdi — sadece bu kadarıyla: "Bu ocağın hakkı için." Fazlasını söylemediler; söze dökülen yemin gücünü yitirir. Sabaha karşı ferman geldi. Xelîl, Serbend, Dewrêş: üç kardeş, üç yön, üç yüzyıl.
Kökler koptu. Adlar değişti. Diller susturuldu. Ama kilam susmadı.
Bavyera'da bir torun, babasının hiç anmadığı bir dağı gece yarısı ekranda arıyor. Hamburg'ta bir başkası, bir türküye neden ağladığını bilmiyor. Sivas'ta üçüncüsü, tanıdık gelen bir sesin peşinden alevlere karışıyor — hepsi aynı kilamı taşıyor, bilmeden.
Newala Hespist hâlâ akıyor.
Yurtsuz Kökler, bir ailenin değil; kökünü unutmuş, sesini unutmamış bir halkın romanı.