Homo Poemus ne güzelsin sen
Kabalığı ortasında insanoğlunun
Bayağı ve yıpranmış sözlere tezat
Türünü ayakta ve yatakta tutan
Kendi sesinin tükenmez sebili
Kâh bir yağmur, kâh bir orak
Ne güzel yaratır ince dillerin
İlhamından bereket taşarak
Bükülmez çiçekler indir kalbimize
Yerine göre aşk, yerine göre isyan
Yalnız seni yazsın kör tarih
Yalnız sana minnet duysun zaman

Homo Poemus ne yücesin sen
Boş çanağında insanoğlunun
Göğe çıkıp şefkatle inersin
Kutsal sözler sımsıcak tazelenir
Yine de yetişemezsin Dünya’nın rahmine
Cehalet ve zulüm mitoz bölünürken
Bir gün azınlıkta kalmasan artık
Baskın döller de bıraksan keşke
Fosilleşecek türümüzden sonra
Doğayla uyumlu sesin kalırdı
Yazgımızı da sen süslerdin
Düş ve aşkı durmadan katarak