Kızıllaşan güneş, günün yorgunluğunu geride bırakıp alacakaranlığın kollarına usul usul süzülürken, içimizde sevinç ve mutluluğun sıcaklığıyla nehre vuran son ışıkları seyrederek kafeden ayrılıyoruz. Dönüş yolunda yine boş bulduğum bir koltuğa oturuyor ve camdan dışarı bakıyorum. Kar yağmıyor artık. Hemen kitabı açıp okumaya başlıyorum; ancak bir türlü kendimi veremiyorum. Aklım beni başka bir yere götürüyor. O sayfaların arasında ülkelerini, sevdiklerini terk etmek zorunda kalan şairleri, aydınları, yazarları ve sanatçıları görüyorum bir anda. Hep birlikte zihnimin en derin köşelerine doğru ilerliyorlar. Bu kez, zihnimin koridorlarında onların ayak seslerini ve kalp atışlarının yankısını duyuyorum. Ve onların arasında kendimi arıyorum. “Ben kimim?” diye soruyorum kendime. Henüz kitabı yayımlanmamış bir yazar adayı mı, sıradan bir okur mu, yoksa hiçbir ülkenin toprağında gözü olmayan bir gezgin mi?