Bir Nehir, Bir Devrim ve Yarım Kalan Çocukluğumuz
Fuat’a, Günay’a, Ali’ye ve çocukken inandığı eşit dünya için ömür boyu mücadele edenlere…
Yıl 1979.
Takvim, yoksul bir evin duvarına çivilenmiş. Yaprakları eksildikçe zaman ilerlemiyor da sanki memleket biraz daha daralıyor.
İnsanlar sabah yalnız işe gitmek için uyanmıyor artık; hangi sokağın karışacağını, kimin kapısına kötü haber geleceğini düşünerek kalkıyor. Akşamlar uzuyor. Kapılar erkenden kapanıyor. Anneler çocuklarının yolunu daha çok gözlüyor, babalar radyonun sesini biraz daha açıyor.
Bir yerde slogan, bir yerde silah sesi.
Bir yerde gözaltı, bir yerde cenaze.
Ve bütün bunların ortasında biz: Fuat, Günay ve ben.
On üç, on dört yaşlarında üç çocuk.