“Babamı Zeytinburnu Sahili’nde yüzerken köpek balığı yedi.”
 “Afiyet olsun.”
 Esmer genç bira bardağını masaya bırakırken söylüyor bunu. İrkiliyorum. Neyse ki Müphem Yaşlı boşlukta bırakmıyor bu ilginç sohbeti:
 “Yirmi beş yılı var. Oysa daha dün gibi… Yaz geldi mi, her hafta sonu arkadaşlarıyla birlikte yüzmeye giderdi rahmetli babam. En sevdiği yer de Zeytinburnu Sahili’ydi… Bir gün yine denize diye gitti, bir daha da geri dönmedi…” 
  Köpek balığının yediği bir baba, isminin ağırlığı altında ezilen mutsuz bir yavrucak, annesine verdiği söz nedeniyle ringlere veda eden genç bir boksör, başlamadan biten bir aşk hikâyesi ve hafızasını kaybetse de unutulması mümkün olmayan bazı şeylerle karşılaşmak zorunda kalan bir adam.
 Ahenk ve Neşe, kapkaranlık gecelerin ardından doğan bir güneş gibi aydınlatıyor manzarayı . Hayatın derin kederine rağmen mizahın ve tebessüm etmenin gücünü hatırlatıyor bize.
 Gürkan Aras, öykülerinde tuhaf olanı, hüznü ve neşeyi ahenkle bir araya getirirken, okurunu bol bol tebessüm edeceği olaylar, mekânlar ve insanlar arasında gezdiriyor.