Kan şişelerin birbirine hafifçe vurma sesi, gecenin içinde yerini alıp, muazzam biçimde yankı buluyor, sanki bu ses tabiattaki tüm düzeni bozmak istermişçesine, karanlık sokaklarda, büyüdükçe büyüyordu. Ve işte tam da şimdi o derin sessizlik; camların küçücük şıngırtısına karşı koyamayıp, dağılmış, yerle bir olmuştu. Yalnız dağılmakla kalmamış, artık gece kökünden sarsılmıştı. Karısının canına can katacak o iki şişenin çıkardığı ufacık şıngırtı, sadece bu geceyi değil, tüm geceleri sarsmaya yetecek güçteydi. Sürmeli gözlü adam; kocaman fakat neyse ki artık sessiz olmayan bu şehirde, yegane karısının bulunduğu hastaneye doğru değil de, sanki cennete yürüyor gibi tuhaf bir coşku içindeydi.