Eskiden bahar, yeniden başlamak demekti.
Şimdi ise insanlar yeniden başlayacak bir yer bulamıyor.
Dayanışmanın yerini sessizlik almış. Acının yerini ise alışkanlık. Bir felaketin ardından kurulan cümleler bile birbirine benziyor artık; sanki kelimeler de yorulmuş, sanki onlar da inanmayı bırakmış.
Papatyalar bu yüzden geç açıyor belki.
Ya da açmaktan vazgeçiyor.
Kuşlar…
Onlar da kararsız.
Gittikleri yerden dönmekte tereddüt ediyorlar gibi. Gökyüzü artık sadece mavi değil çünkü. İçinde uğultular, izler, yabancı cisimler var. Onların da huzuru kaçmış. Yönlerini kaybetmişler; tıpkı insanlar gibi.
Oysa bahar, yön bulmaktı.
Şimdi herkes biraz kayıp.
Bu mevsim kime geliyor?
Çocuklara mı?
Adaletsizliğin en ağır yükünü omuzla-rında taşıyan o küçücük kalplere mi?