Bu mermer heykel, tek bir blok doğal taşın oyularak işlenmesiyle üretilmiştir. Kompozisyon, uzanan bir el formu ile onun altında yer alan yumuşak kumaş kıvrımlarından oluşur. Sert ve ağır bir malzeme olan mermer, yüzey işçiliği sayesinde akışkan ve dokunsal bir etki kazanır.

Eserde figüratif anlatım soyut bir yaklaşımla ele alınmış; el formu belirginliğini korurken, detaylar bilinçli olarak sadeleştirilmiştir. Başparmağın ileri yönelimi, temas ve yaklaşma fikrini çağrıştırırken, alt bölümdeki kıvrımlar hareket ve süreklilik duygusunu destekler.

Heykelin temel kavramsal odağı, dokunma duygusunun mekânsal bir forma dönüştürülmesidir. Mermerin sertliği ile yüzeyde yaratılan yumuşak geçişler arasındaki karşıtlık, eserin algısal gücünü artırır. Işıkla birlikte değişen yüzeyler, formun farklı açılardan okunmasına olanak tanır.

Bu eser, hem bağımsız bir sanat nesnesi olarak hem de nitelikli iç mekânlarda heykelsi bir odak elemanı olarak konumlandırılabilir.