Küçükken kağıtlara kız bebekler çizer, çeşit çeşit elbiselerini boyardım. Sonra bu çizdiklerimle oyun oynardım, bazen onları bir moda haftasında yürütür bazense birbirleriyle bir kafede sohbet ettirirdim. Maddi durumumuz orta hâlliydi, sıkıntıları bana hissettirmeyen ama tek çocuk olduğum için de şımarık yetiştirmeyen bir ailem vardı, şanslıyım ki. Az ile yetinmeyi, çoğaldığında ise alçakgönüllü olmayı öğrettiler. Çevremdeki çocuklar kimi zaman oyuncaklarıyla hava atardı, oynatmazlardı. Kimi zaman bilgisayarlarının başına bile geçirmezler, bisikletlerine dokundurmazlardı. Böylece anladım ki aslında istediğim şey çocuksu neşeleri tadabilmekti.

Küçüklükten başlayan sınıfsal ayrılığı kendimce şöyle yorumladım: "benim olan benimdir ama birini tüm kalbimle seviyorsam, onla elimdekileri hayatıma gönül rahatlığıyla devam etmemi sağlayacak ölçüde paylaşabilirim. Bu beni küçültmez, bu beni kibirli de yapmaz. Büyütür, olgunlaştırır, kendim için çabalamayı ve hayatımı sadece sevdiklerimle paylaşmayı öğretir." Sonra çizdiğim bu bebeklerle kendi oyuncaklarımı yaptım, hayallerimi kurdum.

Sonra her şeyi çizdim, her yere resimler yaptım. İlkokuldaki resim dersleri bitti, lisede defter ya da kitap arkalarına çizimler yaptım. Üniversiteye geçtim yorgunlukları terapiye çevirip boyamalar yaptım. Bir dönem hayal ettiğim bölümü okumadığım için pişmandım, artık değilim. Yoksa sevdiğim birkaç dostumu hiç bulamaz, ressamlığı hayatımın en önemli parçası yapamaz, mesleğimi keşfedemezdim. Hayat aslında hep tam olması gerektiği gibiymiş. Tıpkı küçükken oyuncaklarıyla oynatmayan çocuklar da...Bir şeyleri öğretmek için birileri girdi hayatıma ve çıktılar. Anlamak için aldım bazı kararları ve yanıldım ya da haklı çıktım. Şimdi şöyle bi' dönüp baktığımda kendimi bulduğumu görebiliyorum.