MÜJGAN

Ben Müjgan…
Sustum, yıllarca.
Ne kalbim konuşabildi, ne de gözlerim anlatabildi olanı biteni.

Evimizde yankılanan her bağırış,
Kapı arkasında sakladığım her titrek nefes,
Beni yavaş yavaş yok etti.
Beni ben yapan ne varsa…
Küle döndü.

Bazen annem gibi sessiz kaldım,
Bazen hiçbir şey olmamış gibi yürüdüm okul yollarında.
Ama her adımda, içimde bir parça daha kırıldı.
Bir çığlık vardı boğazımda,
Yutkunamadım.

Ben yandım.
Kimse görmedi.
Gözümün önünde kırılan tabaklar, fırlatılan sözler,
Kalbime saplanan sessizlikler oldu.

Ama bir gün…
O yangından geriye sadece kül kalmadı.
Külün altından, gözleri hâlâ parlayan bir kıvılcım doğdu.

Ben o kıvılcımdım.
Saklanmış, ezilmiş, bastırılmış...
Ama yok edilememiş.

Artık susmayacağım.
Artık "idare et" diyen sesleri duymayacağım.
Ben, kendi küllerimden yeniden doğuyorum.

Ben artık sadece Müjgan değilim.
Ben, direnen her kız çocuğunun sesi,
Karanlıkta tek başına ağlayanların umuduyum.

Beni artık korkutamazlar.
Çünkü en karanlık korkularımı içimde gömdüm,
Ve üstüne cesaret ektim.

Ben Müjgan…
Kül oldum.
Ama şimdi yeniden yazıyorum kendimi.
Ve bu kez, kimse beni susturamayacak.


---