Bazı hikâyeler vardır…
Okunduğu anda değil, hissedildiği anda başlar.
Bu, sıradan bir aşkın, basit bir dostluğun ya da tesadüflerin ardı ardına dizildiği bir hayatın hikâyesi değil. Bu; kanla yazılmış, kaderle mühürlenmiş ve zamana meydan okuyan bir bağın hikâyesi.
Bir yanda insan olmanın kırılganlığı…
Diğer yanda içimizde uyuyan, ne kadar inkâr etsek de varlığını sürdüren karanlık.
Rüya, kendini bildi bileli “farklı” olduğunu hissediyordu. Ama bazı gerçekler vardır ki hissedilmekle kalmaz… bir gün, tüm ağırlığıyla insanın üzerine çöker. Ve o an geldiğinde, kaçacak yer kalmaz.
Çünkü bazı kaderler seçilmez.
Hatırlanır.
Bu hikâyede vampirler sadece karanlıkta saklanan yaratıklar değil…
Cadılar yalnızca büyü yapan varlıklar değil…
Ve kurt adamlar sadece birer efsane değil.
Onlar, geçmişin yankıları.
Unutulmuş yeminlerin, yarım kalmış hikâyelerin ve bastırılmış gerçeklerin beden bulmuş hâli.
Aşk burada bir sığınak değil…
Bir sınav.
Güç burada bir lütuf değil…
Bir lanet.
Ve en önemlisi…
Hiçbir şey göründüğü gibi değil.
Çünkü bazen en büyük savaş, dışarıda değil…
İnsanın kendi içinde başlar.
Ve o savaşta kazanan taraf…
Kim olduğunu kabul edebilen olur.