Çöküş, bireyin kendisiyle ve varoluşuyla giriştiği bitmeyen hesaplaşmayı, modern insanın yalnızlık, suçluluk ve erteleme hâlini; nedeni tam olarak adlandırılamayan bir baskı duygusu eşliğinde ele alırken, iç monolog ağırlıklı anlatımı ve mekânı bir bilinç alanı gibi kullanan yapısıyla, (Yeraltından Notlar / Dostoyevski) ve (Dava / Franz Kafka) geleneğini çağrıştıran; ancak kendi özgün sesini kuran varoluşçu, psikolojik bir roman olarak okuru içe dönük bir sorgulamanın içine davet ediyor. Referans aldığı varoluşçu damarları taklit etmeden güncel bir dille yeniden kurması ve finalde okuru kesin bir çözümle değil zihinsel bir hükümle baş başa bırakmasıyla, varoluşsal sorgulamalara ilgi duyan, iç monolog ağırlıklı anlatıları seven, metinle düşünsel bir ilişki kurmak isteyen, okurlara çarpıcı bir alternatif sunuyor.