Orhan Ayvazoğlu’nun şiiri; Ardahan’ın kadim coğrafyasından metropolün gri dokusuna uzanan, kolektif hafıza ile bireysel vicdanın kesiştiği bir yaşam muhasebesidir. Şair, mısralarını yalnızca birer estetik birim olarak değil; emeğin, toplumsal adaletsizliğin ve insanlık durumunun ontolojik birer tanığı olarak kurguluyor.

​Köroğlu’nun epik duruşundan Veysel’in yalın bilgeliğine uzanan bu izlek; dijital çağın kıskacındaki sığlaşmaya karşı, "insanlık mayasını" ve umudu savunan bir direniş estetiğidir. Ayvazoğlu, geçmişin hüzünlü kalıntıları ile yarının şen kahkahaları arasında kurduğu köprüyle, okuru etik bir yüzleşmeye ve sarsılmaz bir umuda davet ediyor. Bu eser, yozlaşan dünyaya karşı şiirle verilen bir onur sözüdür.

Müjgan Eminoğlu