“Bu çalışma benim için yalnızca bir sözlü tarih denemesi olmadı; aynı zamanda yıllardır içinde yaşadığım bu çarşıya duyduğum vefanın bir ifadesine dönüştü. Esnafın anlattıklarıyla Bornova’nın değişimini dinlerken, kendi değişimimi ve yılların bende bıraktığı izleri de yeniden gördüm.
Bu kitabın son röportajını yazarken fark ettim ki bazı yerleri bize hatırlatan sadece sokaklar değildir. Bir fincan kahvenin kokusu, taze çekilmiş baharatlar ya da beyaz zambak kolonyasının ferahlığı bile insanı yıllar öncesine götürebilir. Meğer hafızamız sadece gördüklerimizi değil, kokuları da saklarmış.
Bir gün bu dükkânların bazıları kapanacak, tabelalar değişecek, tanıdık yüzler eksilecek. Ama inanıyorum ki insanı insan yapan hikâyeler yaşamaya devam edecek. Çünkü hatırlamak, aynı zamanda sahip çıkmaktır.