İnsan, doğduğu toprağı kolay kolay terk etmez; toprağın hafızası vardır belki. Çocukluğunun dehlizde oluşturduğu arşivle, mahalleden sakladığı seslerin yarattığı dille büyür insan. Yine de bir gün gelir, insan kendini hiç hesaplamadığı bir yolun kenarında bulur. Kendi ülkesi ona dar gelir. Dolaştığı yollar, gezdiği caddeler karanlık ve dar koridorlara dönüşmüştür. 

Kimi zaman bir cümle yüzünden terk eder insan ülkesini. Kimi zaman bir kitap, kimi zaman bir fotoğraf, kimi zaman da sadece bir bakıştır mahkeme tutanağına devşirilen.

İltica Öyküleri o bakışların, o kaçak cümlelerin, o gece yarısı kaçışlarının kitabı… Geçmişini sırtında bir yara gibi taşıyan, kendi ülkesinde barınma yolları kapananların öyküleri… Sınırlar, tel örgüler, karanlık ormanlar, kaçak yollar, soğuk nehirler… Hepsi aynı haritanın karanlık lekeleri…