Geleneksel kültürümüzde ve halk inanışlarında oldukça kıymetli bir yere sahip olan Şifa Tasları, hem metal işçiliğinin hem de manevi bir arayışın estetik birer örneğidir. Bahsettiğiniz tasın üzerindeki tertip, İslam geleneğinde “koruyucu” ve “şifa verici” olarak kabul edilen en temel ayet ve sureleri bir araya getirmiş.

İşte bu özel tasın içeriği ve kullanım amacına dair kısa bir değerlendirme:

İç Kısım: Rahmet ve Şifa Kapısı

Tasın iç kısmına yazılan sureler, genellikle suyun “canlanması” ve içen kişiye manevi bir ferahlık vermesi niyetiyle seçilir:

• İhlas ve Fatiha: Duanın özü ve Allah’ın birliğinin mührüdür.

• Ayetel Kürsi: Koruyucu kalkan olarak bilinir.

• Kevser ve Nas: Bereket ve vesveselerden arınma için eklenir.

• Eş-Şafi Esması: Doğrudan “Şifa Veren” anlamına geldiği için bu tasın ana ruhunu oluşturur.

Dış Kısım: Koruma ve Defetme

Dış yüzeydeki yazılar, tası taşıyanı veya mekanı çevreleyen bir zırh gibi düşünülür:

• İnşirah: Kalp ferahlığı ve darlıkların aşılması için okunur.

• Muavvizeteyn (Felak ve Nas): Her türlü kötülükten ve nazardan sığınmayı temsil eder.

• Tebbet: Manevi engellerin ve düşmanlıkların bertaraf edilmesi niyetini taşır.

Tarihsel ve Manevi Kullanımı

Selçuklu ve Osmanlı döneminden bu yana gelen bu gelenek, suyun hafızası olduğuna ve üzerine okunan duaların enerjisinin suya geçtiğine dair kadim bir inanışa dayanır. Bu taslar sadece birer nesne değil;

1. Psikolojik Rahatlama: Kişinin şifayı Allah’tan bekleyerek manevi bir güven duymasını sağlar.

2. Sanatsal Değer: Kazıma (hakketme) sanatı ile hazırlanan bu eserler, hat sanatının günlük hayata yansımasıdır.

3. Halk Tıbbı: Modern tıp öncesi ve sonrasında, duanın iyileştirici gücüne inananlarca bir “vesile” olarak kullanılmıştır.

Küçük Bir Not: Bu tarz objeler kullanılırken, üzerindeki ayetlere hürmeten tasın temiz tutulması ve doğrudan yere konulmaması geleneğin bir parçasıdır