Karanlığın yavaş yavaş şekil aldığı, gölgelerin tarihin üzerine bir kefen gibi serildiği o meşum çağlardan birini tahayyül edin. Tam o eşikte, insan ruhunun hem en kırılgan sırçasını hem de en çelikten direncini aynı anda kuşanan tuhaf bir anlatı yükselir. Bu öyle bir masaldır ki, adeta tarihin yarıklarından sızar; kıvılcımları kimi zaman hakikate giden yolumuzu aydınlatırken, kimi zaman da ruhumuzu yakıp kavurur.
Pan’ın Labirenti, bizi tam da bu iki zıt evrenin kesişim noktasında, o tekinsiz sınırda karşılar. Bu dünyalardan biri; çamura, pasa, baruta ve faşizmin o buz gibi çeliğine nakşedilmiştir. Diğeri ise kadim mitlere, unutulmuş ritüellere ve çocukların henüz nasır tutmamış kalplerinde hâlâ titreşen o eski dünyanın nefesine aittir. Bu iki alem birbirine temas ettiği andan itibaren anlatı, sıradan bir hikâye olmanın ötesine geçer; ontolojik bir hesaplaşma alanına dönüşür. Elinizdeki bu çalışma, klasik bir masal çözümlemesi değil; bu masalı neden tarihin en karanlık labirentinin tam kalbinde bulduğumuza dair derinlemesine bir kazıdır. Burada, kadim ve sarsıcı bir soruyla yüzleşmek kaçınılmazdır: Gerçeklik mi daha karanlıktır, yoksa masal mı daha dürüst?
Siyah perde yavaşça inerken, sırt üstü uzanan ve burnundan süzülen kanı toprağa karışan genç Ofelia ile karşılaşırız. Bu açılış, yönetmen Guillermo del Toro’nun zamanı tersine akıttığı o "mucizevi ölüm" sekansıyla başlar. Senaryo, bu anı görsel bir şiir gibi betimler: "Dış Labirent – Gece. Ön planda, on bir yaşındaki Ofelia; teni kar beyazı, dudakları yakut kırmızısı, saçları abanoz siyahı halde yerde serilmiştir." Görüntüde dikkat çeken ilk detay, Ofelia’nın burnundan geriye doğru, yaşamın kaynağına akar gibi süzülen kandır. Bu geri akış, eserin kapanışında yeniden zuhur edecek olan döngüsel yapının ilk metafizik işaretidir. Kan, süt, ay ışığı ve beyaz tenin oluşturduğu bu görsel palet; Pamuk Prenses’in kara düşen kanı ya da Uyuyan Güzel’in parmağını delen iğne gibi, klasik masalların o kaçınılmaz "eşik anlarını" selamlar.Bu ürün dijital ortamda teslim edilir.