İstanbul… Geceyi yutmuş, sokak lambalarının altın ışığıyla kendini süsleyen bu şehirde
her köşe başı bir sır saklardı. Kimi sırlar fısıltıyla yaşar, kimi ise silah sesleriyle
yankılanırdı. Şehrin üstünü örten karanlık, sadece geceden değil, içinde büyüyen
hesaplaşmalardan da beslenirdi.
Elif, yoğun bir günün ardından Taksim’deki ofisinden çıkarken, hayatının artık eskisi gibi
olmayacağından habersizdi. Her gün geçtiği sokaklar, tanıdık yüzler, sıradan sesler… O
gece hepsi başka bir ritme bürünecekti.
Ayakkabılarının topukları taş kaldırımda yankılandığında bir çığlık duydu. Ardından,
uzaktan gelen kurşun sesi. İnsanlar kaçıştı, bağırışlar arasında biri yere düştü. Elif,
gözleriyle o yöne döndüğünde iki karanlık siluetin birbirine silah doğrulttuğunu gördü.
Kıpırdayamadı. Kalbi, boğazına kadar yükselmişti.
Tam o anda biri kolundan yakaladı, ani bir refleksle onu geriye çekti. Kaldırım taşına
düşmekten son anda kurtulmuştu. Başını çevirdiğinde simsiyah gözleri olan, yüzünde bir
çizik taşıyan adamla göz göze geldi.
“Burada olman iyi değil,” dedi adam. Sesindeki soğukkanlılık ürkütücüydü.
Elif, sadece birkaç saniyeliğine tanımadığı bir adamın karanlık dünyasına sürüklenmişti.
Ama o birkaç saniye, onun bütün hayatını değiştirecekti.
Çünkü o adam, İstanbul’un yeraltı dünyasında bilinen bir isimdi.
Demir Arslan.
(Ürün PDF olarak gönderilmektedir.)