İpek’in dünyası her zaman rüzgârlarla savrulmuştu. Henüz on sekiz yaşındaydı ama
gözlerindeki olgunluk, yılların yükünü taşıyordu. İstanbul’un kenar mahallelerinden
birinde, eski bir apartmanın üçüncü katında küçük bir evde yaşıyorlardı. Ev, daracık ve
bakımsız görünüyordu ama annesi Fatma Hanım’ın emeği sayesinde her zaman temiz ve
düzenliydi. Her köşe, her eşya, onun emeğinin sessiz bir yankısıydı.
Annesi gün boyu ev temizliği yapar, komşuların evlerine gidip temizlik işlerini üstlenirdi.
Eve döndüğünde yorgun ama dimdik durur, çocuklarının eksiklerini kapatmaya çalışırdı.
Babası Cemal ise çalışıyor, kazandığı parayı eve getirmek yerine kumarhanelerde
harcıyordu. Her ay maaşı gelir, her ay aynı masalara dökülürdü. İpek ve kardeşleri,
babalarının bu alışkanlığıyla yaşamaya, sessizce dayanmak zorunda kalmışlardı.
İpek, en büyük çocuk olarak ailede annesinin yardımcısı, kardeşlerinin gözüne bir
koruyucu olmuştu. Mert on dört, Elif dokuz yaşındaydı ve bu yaşta bile İpek’in
sorumluluğunu hissetmeye başlamışlardı. İpek’in hayalleri vardı; üniversiteye gitmek,
kendi hayatını kurmak istiyordu. Ama evin içinde yaşanan sıkıntılar, babasının kumar
borçları ve anne ile babası arasındaki sessiz savaş, onun hayallerini her gün biraz daha
bastırıyordu.
Her akşam ev sessizliğe gömülürken, İpek odasında defterine yazardı. Kendi küçük
dünyasında hayal kurar, bir gün her şeyin değişeceğine inanırdı. Ama hayatın acımasız
gerçekleri, her zaman onun umutlarını sınardı.
O akşam da evde gergin bir hava vardı. Fatma Hanım temizlikten dönmüş, yemek
hazırlıyordu. Mert ödevlerini sessizce yapıyor, Elif oyuncaklarıyla oynuyordu. İpek sofrayı
hazırlarken kapı aniden çalındı. Kapının ardında duran üç yabancı adam, onların hayatını
tamamen değiştirecek bir gecenin habercisiydi.
İpek o an, geleceğinin bir daha asla aynı olmayacağını hissetmişti.
(E KİTAP PDF OLARAK GÖNDERİLECEKTİR.)