Bedeninde taşıdığın görünmez yükleri fark et, bedeninde hafifliği yeniden hatırla.

Hiç düşündün mü…

Belki de yıllardır yaşadığın;

* kronik gerginlik,
* sürekli güçlü olmak zorunda hissetme,
* kontrolü bırakamama,
* herkesi taşıma hali,
* dinlenirken bile suçluluk hissetme,
* onay ve takdir arayışı sadece “senin karakterin” değil.

Belki bunların bir kısmı, annenin hayatta kalma biçiminin bedenine ve sinir sistemine yazılmış hali.

Çünkü çocuklar sadece söylenenleri değil annelerinin:

* bedenini,
* nefesini,
* kaygısını,
* yük taşıma şeklini,
* hayata verdiği tepkiyi,
* gevşeyemeyen tarafını da öğrenir.

Ve yıllar sonra kadın; eşinden, patronundan, danışanlarından, arkadaşlarından aslında annesinden alamadığı şeyi beklemeye başlar:

“Beni gör.”
“Benimle gurur duy.”
“Ben yeterliyim de.”
“Artık taşıma…”

İşte bu çalışma tam olarak burada başlıyor.

Bu bir “anne suçlama” çalışması değil.

Bu; bedeninde taşıdığın görünmez mirası fark etme, yük taşıma kimliğini görme ve yıllardır savaş halinde yaşayan sistemini hafifliğe geri döndürme çalışması.

Bu çalışmada neyi fark edeceksin?

Bu çalışmada şunları derinlemesine göreceksin:

Annenin hangi duygularını bedeninde taşıyor olabileceğini,

Çocukken hangi hayatta kalma rollerini aldığını,

Neden sürekli güçlü görünmek zorunda hissettiğini,

Neden yardım istemekte zorlandığını,

Neden dinlenirken bile huzursuz olduğunu,

Neden ilişkilerde onay, sevgi ve takdir aradığını,

Neden bedeninin hâlâ alarmda yaşadığını,

Neden “taşıyarak değerli olma” döngüsünden çıkamadığını.

Ve belki ilk kez şunu fark edeceksin:

“Benim karakterim sandığım şeylerin çoğu aslında hayatta kalma stratejimmiş.”